เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 11 กวนอิมเก้าอเวจี
ค่ำคืนนั้น ณ จวนโหวซานหลิง
ภายในห้องหนังสือ เยี่ยนเวินนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหนังสือ ในมือถือจดหมายลับแผ่นหนึ่ง ครั้นอ่านจบก็ทาบลงบนเชิงเทียน แผ่นกระดาษมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางแสงอัคคี
กู่หลี่เหลือบสายตามอง เห็นเพียงไม่กี่อักษรที่ขึ้นต้นว่า “เสด็จอา ได้เห็นจดหมายสบายดี...”
ลายมือประณีตบรรจงแต่ยังมิได้ก่อเกิดพลังปลายพู่กัน ดูออกได้ไม่ยากว่าผู้เขียนจดหมายอายุยังน้อย
ในสมองของกู่หลี่ผุดภาพท่าทางดั่งผู้ใหญ่ตัวน้อยผู้นั้นขึ้นมา เขาส่ายหน้าแล้วเอ่ยปากกล่าว “นายน้อยคงจะคิดถึงนายท่านแล้วขอรับ”
เยี่ยนเวินครอบโคมไฟลงบนเชิงเทียนใหม่อีกครา มิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ “เขียนมาแต่เรื่องไร้ประโยชน์”
กู่หลี่มิได้ตอบคำ เขากลับรู้แล้วว่านายน้อยเหมือนผู้ใด
เยี่ยนเวินตวัดสายตาเย็นชาปราดมองกู่หลี่แวบหนึ่ง “ยังมีเรื่องอันใดอีก”
กู่หลี่สะท้านขึ้นคราหนึ่ง หลุดปากกล่าวออกไปตามสัญชาตญาณ “ไม่มี... ไม่! ...มีขอรับ!”