ตอนที่ 9 ขอบคุณท่านโหว

ตอนที่ 9 ขอบคุณท่านโหว

ลั่วฉือไม่เอ่ยถามสิ่งใดอีก นางเดินตามหญิงรับใช้ตัวน้อยไปนั่งลงข้างกายบุรุษผู้นั้น ปลดหมวกคลุมหน้าส่งให้ชิงชิว ยังไม่ทันได้ทักทาย ชาใสถ้วยหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

ความสนใจของลั่วฉือมิได้อยู่ที่ถ้วยชา ทว่ากลับเป็นมือข้างที่ถือถ้วยชา ขาวผ่องเรียวยาว ข้อนิ้วคมชัดเด่นชัด ข้อมือเรียวแกร่งทรงพลังสวมกำไลประคำไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ พู่ห้อยของด้ายแดงเส้นนั้นปัดแกว่งไกวไปมา ราวกับปัดผ่านกลางอกของลั่วฉือคราแล้วคราเล่า

สวมอาภรณ์สีม่วงสายคาดหยกเช่นเดียวกับค่ำคืนที่วัดฮู่กั๋ว ที่ต่างออกไปคือเส้นผมมิได้รวบเกล้าด้วยมงกุฎทองอีกแล้ว หากแต่ใช้ปิ่นปักผมหยกสีขาวเกล้าครึ่งศีรษะไว้เบื้องหลังอย่างเกียจคร้านไม่ถือสา เพิ่มความเย้ายวนและผ่อนคลายขึ้นมาหลายส่วน

ลั่วฉือผุดลุกขึ้นหมายจะทำความเคารพ ทว่ากลับถูกเสียงทุ้มต่ำของบุรุษเอ่ยขัดขึ้น “เงียบเสียง”