กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 7 คนคุ้นเคยพานพบ
กำแพงตำหนักสีชาดสูงตระหง่านหลายเมตร แผ่นหินสีเขียวครามและกระเบื้องสีนิล สิ่งปลูกสร้างอันโอ่อ่าสง่างามซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองราชาแห่งนี้ ผู้คนที่อยู่ด้านนอกปรารถนาจะเข้ามา ทว่าคนด้านในกลับมิอาจก้าวออกไป
สีแดงชาดแต่โบราณกาลถือเป็นสีประจำแคว้น มีนัยแห่งความเป็นสิริมงคล ทว่ายามนี้ลั่วฉือทอดมองกำแพงตำหนักสีแดงชาดนี้กลับรู้สึกถึงความหมายอันแปรเปลี่ยนไป
ทุกราชวงศ์ล้วนสถาปนาขึ้นท่ามกลางการเข่นฆ่าอันนับไม่ถ้วน ยิ่งรุ่งโรจน์เกรียงไกรเพียงใด ผู้ที่ต้องสละชีพก็ยิ่งทวีคูณ
ลั่วฉือหาได้ใส่ใจว่าใต้รากฐานของต้าฉู่จะสุมทับด้วยภูเขาซากศพทะเลโลหิตหนาแน่นเพียงใด หรือฝังกลบความอยุติธรรมที่ผู้คนไม่ล่วงรู้อีกมากเท่าใด แต่เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... ต้องมิใช่ตระกูลลั่ว!
นางมิใช่พระโพธิสัตว์ แม้ก้มพักตร์ก็มิอาจเปี่ยมเมตตาต่อหกภูมิ นางปกป้องสรรพสัตว์มิได้ ทว่าอย่างน้อยนางย่อมต้องปกป้องตระกูลลั่ว!