กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 6 สยบขวัญแต่แรก
การจัดวางภายในจวนยังคงเหมือนยามยกทัพออกรบทุกประการ สิ่งที่แตกต่างคือยามนี้จวนแม่ทัพมีผู้คนเบาบาง ดูวังเวงอยู่บ้าง ลานฝึกยุทธ์ไร้ผู้คน คอกม้าปราศจากอาชาชั้นเลิศ ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อหรือเสียงโต้เถียงเกี้ยวกราดของกองทัพตระกูลลั่วอีกต่อไป
ลุงจิ้นซ่อนความโศกเศร้าในดวงตา ก่อนก้าวออกมาขอคำสั่ง “คุณหนูจะย้ายไปพำนักที่เรือนหลักหรือไม่ขอรับ” ยามนี้ตระกูลลั่วเหลือลั่วฉือเพียงคนเดียว นางสมควรนั่งในตำแหน่งเจ้าตระกูล
ลั่วฉือส่ายหน้า “เก็บทุกอย่างไว้ดังเดิม ข้ายังคงพักอยู่เรือนกิเลน”
กล่าวจบ นางกวาดตามองบ่าวไพร่ที่เดินขวักไขว่ไปมาในลานบ้านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนสบตากับลุงจิ้นและส่งสัญญาณให้เขากลับเข้าไปคุยกันในห้อง ลุงจิ้นเข้าใจจึงพยักหน้า
ภายในเรือนกิเลน ลั่วฉือนั่งอยู่บนที่นั่งสูง องครักษ์สองนายเฝ้าอยู่หน้าประตู
ลั่วฉือรับถ้วยชาที่ชิงชิวยกมา จิบเบา ๆ คำหนึ่งแล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ จากนั้นมองลุงจิ้นซึ่งยืนอยู่ที่นั่งรองแล้วเอ่ยถาม “ตลอดสามปีมานี้ ท่านสืบพบเบาะแสของราชโองการลับในเมืองหลวงหรือไม่”