กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 5 น่าเสียดายยิ่ง
รับราชโองการจากมือของขันทีหลี่ ลั่วฉือค่อย ๆ ยืนหยัดกายขึ้น ชูราชโองการขึ้นสูงด้วยมือข้างเดียว สุ้มเสียงกังวานหวานใสประดุจกระดิ่งเงินทว่าเปี่ยมพลังหนักแน่น ดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน ณ ที่นั้น
“คำสอนประจำตระกูลลั่ว พิทักษ์แผ่นดิน คุ้มครองสรรพชีวิต ไม่ละอายต่อฟ้าดิน ไม่ละอายต่อมโนธรรม หากราษฎรต้าฉู่ของข้าได้อิ่มเอมด้วยอาหารเลิศรส งดงามด้วยอาภรณ์ ผาสุกในเคหสถาน รื่นรมย์ในวิถีชน เช่นนั้นแล้ว... รุ่นเยาว์ตระกูลลั่วของข้าล้วนตายตาหลับ!”
ครั้นเสียงร้องตะโกนของเหล่าราษฎรสงบลง ลั่วฉือจึงหันไปทางขันทีหลี่ผู้มีสีหน้าหม่นหมอง คล้ายไม่รับรู้ถึงความตระหนกหวาดหวั่นของเขาแม้แต่น้อย “เดินทางไกลคลุกคลีฝุ่นผง เกรงว่าจะล่วงเกินฝ่าบาท รบกวนขันทีช่วยกราบทูลรายงานฝ่าบาทด้วยเถิด รอให้ลั่วฉือสะสางจัดการตนเองสักเล็กน้อย จะเข้าวังไปคุกเข่าสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณด้วยตนเองเจ้าค่ะ”