กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ก่อนหน้านี้ตาของโร่วโร่วถูกยุงกัด ผลก็คือไม่ถึงสิบนาทีก็บวมเป่งจนตาหยีเป็นเส้นตรงทันที
ถูกต้าเหมากับพวกเด็กแสบในเขตบ้านพักครอบครัวทหารหัวเราะเยาะ แถมยังถูกโหมวโหมวรังเกียจว่าขี้เหร่อีก ย่อมไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง……
นี่จึงทำให้ตอนนี้พอเขาได้ยินคำว่ายุงก็หวาดกลัวแล้ว
“ใช่ ไม่เอาแมลง กัดพ่อ พ่อนิสัยไม่ดี กัดพ่อเลย” โร่วโร่วซุกหัวไว้ในอ้อมอกของซ่งชูเฉิงแล้วพูดขึ้น
“อืม ให้แมลงไปกัดพ่อใจร้ายของลูกเลย” เธอตบตัวน้อย ๆ ของโร่วโร่วเบา ๆ พลางปลอบโยนเสียงแผ่ว
มืออีกข้างก็หยิกบนตัวซูมู่ซางอย่างแรงอีกหนึ่งที
โหมวโหมวเห็นการกระทำของแม่ก็ยิ้มแฉ่งอย่างร่าเริง พลางหมอบอยู่บนตัวพ่อของเขา “พ่อ นอน โหมวนอน”
“อืม พ่อจะกล่อมลูกนอนเอง”