ตอนที่ 163 คุยเรื่องสัพเพเหระ

เธอยื่นมือไปหยิบผ้ากันน้ำลายตรงหัวเตียงมาเช็ดคราบน้ำลายบนใบหน้า แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง อุ้มลูกชายตัวน้อยสุดทึ่มที่กำลังตบฝ่ามือเนื้อแน่นอย่างร่าเริงขึ้นมา

“โร่วโร่ว น้องชายล่ะ ลูกปีนขึ้นมาได้ยังไง” ซ่งชูเฉิงถามพลางช่วยเขาเช็ดน้ำลาย

“แม่ เฮย เฮย”

โร่วโร่วบิดตัวลงจากอ้อมอกของเธอ คลานไปที่ริมเตียงพลางชี้ไปที่เสี่ยวเฮยซึ่งหดตัวอยู่ใต้เตียงแล้วเอ่ยขึ้น

เสี่ยวเฮย “……”

เจ้าคนเก็บอึตัวน้อยนี่พึ่งพาไม่ได้เหมือนเอ้อร์เหมาเลย ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย คราวหน้าจะไปทำเรื่องอะไร พาเจ้าคนเก็บอึตัวน้อยนี่ไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด

ซ่งชูเฉิงยื่นมือไปมัดผมให้เรียบร้อย อุ้มโร่วโร่วลงจากเตียง ก็เห็นเสี่ยวเฮยกำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางเธอ

ซ่งชูเฉิง “……”

“เฮย ไป”