ตอนที่ 162 ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย

ตอนเย็น

ในที่สุดซูมู่ซางก็กลับมาเสียที ท่ามกลางการเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อของสามแม่ลูก

“พ่อ”

“พ่อ”

สองพี่น้องก้าวขาสั้น ๆ มุ่งหน้าไปหาพ่อของพวกเขา

ซูมู่ซางใช้อ้อมแขนโอบอุ้มพวกเขากลับขึ้นมาข้างละคน “โร่วโร่ว โหมวโหมว กินข้าวหรือยัง”

“อิ่ม ๆ พ่อ อิ่ม ๆ” โร่วโร่วตบพุงหยวนหยวนน้อย ๆ ของตัวเองแล้วพูด

“อิ่ม ๆ” โหมวโหมวก็พูดตามเช่นกัน

“คุณวางพวกเขาลงเถอะ ให้พวกเขาเดินเอง คุณไปล้างมือจะได้กินข้าวแล้ว” ซ่งชูเฉิงพูดพลางลุกขึ้นยืนจากธรณีประตู

“ไม่เอา พ่ออุ้ม สูง ๆ บิน ๆ”