เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 ความลำเอียงที่ชวนหวั่นไหว
เหยียนเสวียนเจาเดินตามหลังนางกำนัลไปด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย พื้นหินสีดำเงาวับสะท้อนเงาร่างของพวกนางทั้งสอง ระเบียงทางเดินว่างเปล่าและเงียบสงัด นอกจากเสียงกระดิ่งลมใต้ชายคาที่ดังกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบาเป็นระยะ ก็มีเพียงเสียงชายกระโปรงเสียดสีกันเบาๆ ยามก้าวเดิน
เมื่อเลี้ยวผ่านระเบียงทางเดินมาหลายโค้ง ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง
นางกำนัลหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูตำหนักสูงใหญ่บานหนึ่ง บานประตูทำจากไม้มะเกลือ แกะสลักลวดลายวิจิตรพิสดาร มีประกายแสงสีหม่นไหลเวียนอยู่จางๆ นางผลักประตูหนักอึ้งออกอย่างนอบน้อมแล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้ “ฮูหยิน ที่นี่คือเรือนพำนักของท่านเจ้าค่ะ”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตำหนัก เหยียนเสวียนเจาก็ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ
ท้องพระโรงกว้างใหญ่โอ่อ่า เพดานโดมสูงเสียดฟ้าห้อยระย้าด้วยม่านผ้าแพรเงือกบางเบาดุจหมอกควัน ยามแหวกม่านผ่าน อัญมณีหลากสีที่ประดับอยู่ปลายม่านจะกระทบกันเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊งไพเราะเสนาะหู
ใต้ฝ่าเท้าปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม เหยียบย่างลงไปไร้ซึ่งเสียงใดๆ เครื่องเรือนภายในตำหนักล้วนแกะสลักจากไม้จันทน์แดงและไม้หวงฮวาหลี ชั้นวางของล้ำค่าจัดวางเครื่องเคลือบและหยกหายากเอาไว้อย่างไม่หวงแหน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ ที่ช่วยให้จิตใจสงบ