เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 แสงสวรรค์เสียฉี
ลมภูเขาพัดกรรโชกแรงจนชายอาภรณ์ปลิวไสว
เหยียนเสวียนเจาเดินตามหลังอิงเฟิ่งเหลียนขึ้นมาตามขั้นบันไดอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งก้าวขึ้นมาถึงยอดหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง
เมื่อนางหยุดยืนเคียงข้างเขา ฝ่ามือก็ชื้นไปด้วยเหงื่อโดยไม่รู้ตัว นางไม่ได้ขึ้นมาอยู่บนที่สูงขนาดนี้นานมากแล้ว
เมื่อทอดสายตามองออกไป ผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลของแดนมารแผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง แสงไฟนับไม่ถ้วนส่องสว่างขึ้นท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด เรียงรายประดุจแผนที่ดวงดาวอันสุกสกาว
สายธารลาวาสีแดงทองร้อนระอุไหลคดเคี้ยวไปตามผืนแผ่นดิน ราวกับเส้นเลือดใหญ่ที่สูบฉีดพลังชีวิตอันร้อนแรงให้แก่ดินแดนแห่งนี้ สาดแสงสว่างให้เห็นแนวเทือกเขาสูงชันและหุบเหวลึกตลอดเส้นทาง
ทั้งเมืองใหญ่ ธารลาวา และขุนเขาสลับซับซ้อน ล้วนปรากฏแก่สายตา ก่อเกิดเป็นภาพวาดอันดิบเถื่อนทว่างดงามตระการตา เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันดุดัน
“ที่นี่คือจุดที่สูงที่สุดของแดนมาร สามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งดินแดน” เสียงของอิงเฟิ่งเหลียนลอยมากับสายลม ฟังดูใสกระจ่างกว่ายามปกติ
“คล้ายกับโลกมนุษย์อยู่บ้าง แต่ก็... แตกต่างกันมากจริงๆ” เหยียนเสวียนเจาเอ่ยชมเสียงแผ่ว
ทิวทัศน์อันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ ที่ผ่านมานางเคยเห็นแต่ในหนังสือเท่านั้น