เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 หวนคืนสู่แดนมาร
“หลังจากข่าวการกลับมาของท่านแพร่สะพัดออกไป ขุมกำลังที่คอยลอบสอดแนมอยู่ต่างก็พากันสงบเสงี่ยมลงมากขอรับ” คงชิงคุกเข่าข้างเดียว ก้มหน้าลงรายงาน “นอกจากนี้ ข้าน้อยยังได้ส่งสายลับแทรกซึมเข้าไปในกองกำลังของเสวียนหมิงตามคำสั่งของท่านแล้ว อีกไม่นานย่อมบ่อนทำลายจากภายในได้สำเร็จขอรับ”
กล่าวจบ เขาก็กลั้นหายใจรอรับคำสั่ง ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน
เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นอิงเฟิ่งเหลียนเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะที่เท้าแขนเบาๆ อย่างเหม่อลอย สายตาทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าราวกับกำลังใจลอย
อิงเฟิ่งเหลียนรู้สึกตัวเมื่อถูกจ้องมอง จึงดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยเสียงขรึม “ดีมาก ดำเนินการต่อไปตามแผนที่ข้าวางไว้ก่อนหน้านี้”
“ขอรับ” คงชิงรับคำ กำลังจะถอยออกไป ทว่ากลับถูกเรียกตัวไว้เสียก่อน
“คงชิง” เขาขมวดคิ้วราวกับกำลังขบคิดปัญหาโลกแตก ก่อนจะเอ่ยถามอย่างชั่งใจ “เจ้าว่า... เหตุใดสตรีผู้หนึ่งจึงจุมพิตเจ้าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย”
คงชิงยังไม่ทันตั้งตัว อิงเฟิ่งเหลียนก็พูดต่อเองเสร็จสรรพ “ช่างเถอะ ไม่ถามเจ้าแล้ว คนอย่างเจ้าคงไม่เข้าใจหรอก”
คงชิงได้แต่นิ่งเงียบพูดไม่ออก