เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 อยู่ตามลำพังในถ้ำ ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนไป
อิงเฟิ่งเหลียนตั้งใจจะแกล้งหลับเพื่อระงับความร้อนผ่าวที่จู่ๆ ก็แล่นขึ้นมาบนใบหน้า ทว่ากลับเผลอหลับไปจริงๆ เสียได้ แต่ความร้อนรุ่มนั้นหาได้จางหายไปตามสติที่เลือนรางไม่ ตรงกันข้าม มันกลับโหมกระพือราวไฟลามทุ่ง ลุกลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
พิษไข้แผดเผาจนสติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือน สรรพเสียงรอบกายค่อยๆ ห่างไกลออกไป ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อเขาขึ้นมา "อิงเฟิ่งเหลียน อิงเฟิ่งเหลียน..."
เขาฝืนปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เบื้องหน้ามีเพียงเงาแสงที่สั่นไหวพร่ามัว มองเห็นแค่เค้าโครงเลือนรางที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ขณะที่เขากำลังเพ่งสายตาที่กระจัดกระจายเพื่อมองให้ชัดว่าเป็นผู้ใด บนหน้าผากก็พลันสัมผัสได้ถึงความเย็นนุ่มละมุน ช่วยบรรเทาความทรมานจากความร้อนรุ่มลงได้บ้าง
เดิมทีเหยียนเสวียนเจารู้สึกขุ่นเคืองใจกับอารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของอิงเฟิ่งเหลียน จึงตั้งปณิธานไว้ในใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่พูดกับคนใจดำอำมหิตผู้นี้ไปตลอดทั้งคืน แต่สุดท้ายก็ยังอดห่วงอาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้ จึงแอบเหลือบมองไปแวบหนึ่ง
แค่มองแวบเดียวก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก คนที่ปกติใบหน้าขาวผ่องดุจหยกบัดนี้หลับตาแน่น หายใจหอบหนัก สองแก้มแดงก่ำผิดปกติ