เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 สหายและคำสัญญา เจ้าสามบื้อซื่อตรง
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เงาร่างของกลุ่มคนปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสว่างตรงปากถ้ำ อิงเฟิ่งเหลียนรีบดึงเหยียนเสวียนเจามาหลบไว้ด้านหลังด้วยท่าทีระแวดระวัง
"เอ๊ะ ในถ้ำนี้มีคนอยู่ด้วย แถมยังกางค่ายกลไว้อีก" เสียงใสกังวานของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เหยียนเสวียนเจาก็ชะโงกหน้าออกมาจากหลังของอิงเฟิ่งเหลียน ดวงตาเป็นประกายวาววับ ร้องเรียกอย่างดีใจ "เนี่ยนจือ!"
นางกระตุกชายแขนเสื้อคนตรงหน้าเบาๆ น้ำเสียงร่าเริง "รีบปลดค่ายกลเร็วเข้า พวกเนี่ยนจือมาน่ะ ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ" ปลายนิ้วของอิงเฟิ่งเหลียนขยับงอเล็กน้อย รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ยอมยกมือปลดค่ายกลออกตามคำขอ
เฝิงเนี่ยนจือที่กำลังชะเง้อคอมองเข้ามา สบเข้ากับสายตาของเหยียนเสวียนเจาเข้าพอดี บนใบหน้าจึงผลิบานไปด้วยรอยยิ้มยินดี "พี่เสวียนเจา!"
เหยียนเสวียนเจาเห็นอิงเฟิ่งเหลียนเป็นเพียงอากาศธาตุไปในพริบตา นางผลักเขาให้หลบไปด้านข้างเบาๆ แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปสวมกอดเฝิงเนี่ยนจือที่รีบเดินเข้ามาหาอย่างแนบแน่น ความยินดีที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งช่วยสลายบรรยากาศตึงเครียดภายในถ้ำจนหมดสิ้น
เหิงซุ่ยที่เดินตามหลังมาเห็นภาพนั้นก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่เข้าไปขัดจังหวะอย่างรู้มารยาท เขาหันไปทางอิงเฟิ่งเหลียนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ด้านข้าง ประสานมือคารวะพร้อมเอ่ยอย่างโล่งอก "สหายเหยียน โชคดีที่สวรรค์เมตตา พวกเราต่างก็รอดชีวิตออกมาจากทะเลบุปผาจิงเยว่ได้อย่างปลอดภัย"