เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 เหตุใดนางจึงกลายเป็นเฉินอวี้หลิง
อิงเฟิ่งเหลียนกลับมาอยู่ที่ตระกูลอิงอีกครั้ง แม้จะรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่รากวิญญาณก็ถูกทำลายจนสิ้น ไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้อีก กลายเป็นคนไร้ค่าโดยสมบูรณ์ ขณะเดียวกัน อิงทิงหลานกลับเฉิดฉายราวกับดาวรุ่งดวงใหม่ ชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะแห่งยุคเลื่องลือไปทั่วโลกบำเพ็ญเพียร ได้รับความคาดหวังจากฝ่ายธรรมะให้เป็นผู้นำในอนาคต
แม้ตระกูลอิงจะยอมเลี้ยงดูอิงเฟิ่งเหลียนไว้ แต่ก็จำกัดบริเวณให้อยู่ได้แค่ในเรือนหลัง ห้ามออกไปเพ่นพ่านข้างนอก กลายเป็นเพียงเงามืดที่ไม่อาจเปิดเผยตัว
วันนี้เขาก็ยังคงนั่งอยู่บนกิ่งก้านใหญ่ของต้นไม้เก่าแก่ในลานบ้านตามลำพังเช่นเคย แสงแดดสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ ทอดเงากระทบลงบนร่างของเขา
เขายกมือขึ้น นิ้วเรียวม้วนพันด้ายแดงเส้นเล็ก ปลายเชือกห้อยจี้หยกแกะสลักรูปผีเสื้ออันประณีตเอาไว้ เมื่อต้องแสงตะวันก็ดูนุ่มนวลใสกระจ่างราวกับหยกมันแพะ
ในวันคืนที่ไร้ความหวังเหล่านี้ จี้หยกชิ้นนี้คือสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา เขามักจะนั่งมองมันเช่นนี้ เพื่อทบทวนภาพเงาอันเลือนรางในความทรงจำผ่านของแทนใจชิ้นเดียวนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามทำให้ภาพนั้นกลับมาชัดเจนขึ้นในห้วงความคิด
"ขออภัย ที่นี่คือที่ใดกัน" เสียงใสกังวานของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นในลานบ้านอันเงียบสงบโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ขัดจังหวะภวังค์ความคิดของเขา