เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 นั่นคือฝันดีของเจ้าแล้วหรือ
อิงเฟิ่งเหลียนตัวน้อยเป็นเด็กดีมาโดยตลอด เขาไม่ร้องไห้งอแง ทำตามคำสั่งของมารดาด้วยการเฝ้ารออยู่ในศาลเจ้าร้างเพียงลำพังอยู่นานแสนนาน หิวก็หยิบเสบียงแห้งที่แม่ทิ้งไว้มากิน กระหายก็เอาชามบิ่นๆ ไปรองน้ำฝนที่หยดจากชายคา ง่วงก็ขดตัวนอนบนพื้นใต้โต๊ะบูชา
ทว่ารอแล้วรอเล่าผ่านไปหลายวัน เขาก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าท่านแม่กับพี่ชายจะกลับมา
ด้วยความฉลาดเกินวัย เขาเริ่มตระหนักถึงความจริงบางอย่าง และค่อยๆ เลิกวิ่งออกไปตะโกนเรียก "ท่านแม่" ด้วยความคาดหวังทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ไหวด้านนอกเหมือนช่วงวันแรกๆ อีกต่อไป
เหยียนเสวียนเจาทำได้เพียงวนเวียนอยู่ข้างกายเขาเหมือนวิญญาณล่องหน มองใบหน้าเล็กๆ ที่เงียบขรึมลงทุกวันด้วยความปวดใจแต่ไม่อาจช่วยอะไรได้ นางเกลียดชังพวกปีศาจบุปผาจิงเยว่เหล่านี้จับใจ พวกมันหลอกล่อให้คนลุ่มหลงในฝันหวานยังไม่พอ เหตุใดต้องขุดคุ้ยบาดแผลลึกที่สุดในใจคนออกมาทำลายเกราะป้องกันจิตใจกันถึงเพียงนี้ด้วย
ในที่สุด เสบียงชิ้นสุดท้ายในย่ามก็ถูกกินจนหมด ทว่ามารดาก็ยังไม่กลับมา อิงเฟิ่งเหลียนตัวน้อยนั่งกอดเข่าเหม่อลอยอยู่ที่เดิม ความเข้มแข็งและความกล้าหาญที่ฝืนประคองไว้พังทลายลงในพริบตา หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมาจากแก้มใสเงียบๆ ราวกับไข่มุกขาดสาย
เหยียนเสวียนเจานั่งลงข้างกายเขาอย่างเงียบเชียบ ยื่นมือออกไปรองรับหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นของเขาอย่างเปล่าประโยชน์