เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 อิงเฟิ่งเหลียน เจ้าเองก็ถูกทอดทิ้งเหมือนกันหรือ
"พี่สาวเจาเจา โชคดีจริงๆ ที่มีท่าน" เฝิงเนี่ยนจือเดินเข้ามาสวมกอดเหยียนเสวียนเจา "หากไม่มีท่านเสี่ยงตายเข้ามาช่วย ข้าคงเอาชีวิตมาทิ้งในภาพลวงตานี้แล้ว"
เหยียนเสวียนเจารู้สึกเขินอายเล็กน้อย "ข้าไม่ได้ทำอะไรมากหรอก ที่จริงเป็นเพราะเจ้าจิตใจเข้มแข็ง ปณิธานแน่วแน่ ถึงได้ทำลายภาพลวงตาออกมาได้"
"พูดอย่างนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ" เฝิงเนี่ยนจือผละออก สีหน้าจริงจังขึ้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องมองเหยียนเสวียนเจา "ตอนที่ข้ากำลังจมดิ่งอยู่ในภาพลวงตา มีเพียงท่านที่ปรากฏตัวขึ้นจนข้าได้สติกลับมา น้ำใจที่ท่านยอมเสี่ยงอันตรายเข้ามาช่วย สำหรับข้าแล้วมีค่าดั่งขุนเขา ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องขอบคุณท่านอย่างจริงจัง"
เหยียนเสวียนเจาเพิ่งเคยได้รับคำขอบคุณที่เป็นทางการเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น เสียงเร่งร้อนของระบบก็ดังขึ้นในหัว
[โฮสต์ รีบตามหาอิงเฟิ่งเหลียนเถอะ! ตรงนี้แสดงว่าสภาพของเขาไม่ค่อยสู้ดีแล้ว!]
เหยียนเสวียนเจาได้สติ รีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน "เนี่ยนจือ เจ้าเห็นอิง... เอ่อ สามีข้าบ้างไหม ข้ากำลังตามหาเขาอยู่!"
เฝิงเนี่ยนจือส่ายหน้า สีหน้าพลันเคร่งขรึมตามไปด้วย "ไม่เห็นเลยเจ้าค่ะ ตอนที่ท่านถูกน้ำในทะเลสาบดึงลงไป คุณชายเหยียนก็กระโดดตามลงไปช่วยทันที แต่พวกข้ารออยู่บนฝั่งตั้งนานก็ไม่เห็นพวกท่านโผล่ขึ้นมาเสียที"