เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 ร่ำลา วินาทีนี้นางเพิ่งตระหนักถึงการจากลาอย่างชัดเจน...
เหยียนเสวียนเจาเพิ่งมาถึงรอบนอกของจวนสกุลซ่ง ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันดังลั่น
“ข้าขอร้องล่ะ ปล่อยข้าเข้าไปเถอะนะเจ้าคะ” เสียงหญิงสาวเจือเสียงสะอื้นไห้ เอ่ยวิงวอนอย่างน่าสงสาร
เป็นเสี่ยวเถาจริงๆ ด้วย
หัวใจของเหยียนเสวียนเจาบีบรัดแน่น อดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้า อาศัยเสื้อซ่อนกายพรางตัวค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้
เห็นเพียงทหารยามถืออาวุธสองนายกำลังยืนขวางอยู่หน้าประตูใหญ่จวนสกุลซ่ง สีหน้าเย็นชาไร้ความปรานี เสี่ยวเถาคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิง คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า เสื้อผ้ามอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน
“บอกแล้วไงว่าข้างในไม่มีคนเป็นเหลืออยู่แล้ว ยังจะมาเซ้าซี้อยู่ได้” ทหารยามสะบัดมือ ผลักเสี่ยวเถาที่กำลังคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนออกไปด้วยความรำคาญ
เสี่ยวเถาเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้น
ทว่านางราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ยังคงดื้อดึงคลานเข่าเข้าไปดึงขากางเกงของทหารยามอีกนายไว้ เสียงแหบพร่า “ท่านพี่ทหาร... ท่านพี่ทหารได้โปรดเมตตาด้วยเถอะ คุณหนูของข้ายังอยู่ข้างใน ให้ข้าเข้าไปตามหานางเถอะนะ ขอร้องล่ะเจ้าค่ะ...”
น่าเสียดายที่ทหารยามอีกนายก็ใจแข็งดุจเหล็กกล้าเช่นกัน สีหน้าไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ยกเอากฎหมายบ้านเมืองขึ้นมาตวาดไล่เสียงดัง “ไปให้พ้น ขืนยังขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของทางการอีก ข้าจะจับเจ้าโยนเข้าคุกไปกินข้าวแดงเสียให้เข็ด”