เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 พาข้าไปด้วย เป็นคนนอกคอกเหมือนกัน ทำไมไม่กอดคอให้ความอบอุ่นกันล่ะ...
แสงอรุณรำไร ลมแม่น้ำหอบเอาไอเย็นชื้นพัดเส้นผมริมขมับของเหยียนเสวียนเจาจนยุ่งเหยิง นางกอดโถกระเบื้องไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทีลังเล
นางไม่รู้ว่าหญิงสาวทั้งสิบสองคนนี้เป็นคนที่ไหน และบ้านเกิดของพวกนางอยู่ที่ใด แต่นางมั่นใจอย่างยิ่งว่า พวกนางย่อมไม่อยากถูกฝังไว้ในจวนสกุลซ่ง สถานที่ที่กักขังและทรมานพวกนางแน่นอน
ทว่าพอลองคิดอีกที หากไม่อาจกลับสู่มาตุภูมิได้ ไม่ว่าจะฝังกระดูกไว้ที่ไหน สำหรับผู้วายชนม์แล้วก็คงไม่ต่างจากการถูกจองจำอยู่ดี
นางจึงตัดสินใจถือโถกระเบื้องเดินไปที่ริมแม่น้ำ ให้สายน้ำช่วยพาพวกนางกลับบ้าน สายน้ำไหลรินสู่ทิศตะวันออกไม่ขาดสาย สักวันหนึ่งย่อมนำพาดวงวิญญาณของพวกนางกลับคืนสู่บ้านเกิดได้
นางย่อตัวลง เปิดฝาโถอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ เทเถ้ากระดูกสีขาวสะอาดลงไปในแม่น้ำ เถ้าธุลีผสานกลมกลืนไปกับสายน้ำใสสะอาด เพียงชั่วพริบตาก็ลอยล่องไปตามกระแสน้ำ สลายหายไปไร้ร่องรอย
สายน้ำไหลเอื่อยพัดพาเอาเรื่องราวในอดีตอันหนักอึ้งให้จากไป
เหยียนเสวียนเจาลุกขึ้นยืน หลับตาพนมมืออยู่ที่ริมฝั่ง พยายามนึกทบทวนและสวดบทส่งวิญญาณที่พอจะจำได้อยู่บ้าง