เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 สาวงามกลายเป็นกระดูกขาว ปากแข็งใจอ่อน
เหยียนเสวียนเจารีบดึงสิ่งที่คลุมหัวออกอย่างลนลาน พอหยิบลงมาดูก็พบว่ามันเป็นผ้าคลุมไหล่ผืนหนึ่ง
เนื้อผ้าของผ้าคลุมไหล่นี้ให้สัมผัสแปลกประหลาด เย็นนิดๆ คล้ายผ้าไหมแต่หนากว่า งานตัดเย็บประณีตไร้ที่ติเป็นเนื้อเดียวกัน หาตะเข็บไม่เจอแม้แต่รอยเดียว บนลวดลายพื้นสีเข้มมีประกายสีเงินเรืองรองจางๆ ไหวระริกตามปลายนิ้วของนางที่ลูบไล้
นางหันไปมองอิงเฟิ่งเหลียนโดยไม่รู้ตัว เขาหันหลังให้กล่องผ้าไหมที่ว่างเปล่า ราวกับเพิ่งเจอของชิ้นนี้แล้วโยนส่งๆ มาให้
เขากลับเบือนหน้าหนีไม่มองนาง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าให้เจ้า”
เหยียนเสวียนเจาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหยิบผ้าคลุมขึ้นมาสะบัดดูอย่างดีอกดีใจ แถมยังลองทาบกับตัวดูสองสามที
คาดไม่ถึงว่าขนาดของผ้าคลุมจะพอดีกับตัวนางอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ในฐานะคนทำงานสายขยันขันแข็ง เวลานี้นางก็ยังไม่ลืมภารกิจพิชิตใจเป้าหมาย
นางหน้าหนาจงใจบิดเบือนความจริง ดัดเสียงหวานหยดย้อย “นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ท่านให้ข้า ข้าจะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีเลยล่ะ”
อิงเฟิ่งเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคำพูดของนางฟังดูพิกลชอบกล แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากแก้ต่าง เพียงสั่งเสียงห้วน “สวมซะ”