เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียง “ติ๊ง” ในส่วนลึกของสมอง ดังชัดเจนเป็นพิเศษในเรือนสี่ประสานอันเงียบสงบ
ซูเหมียนเยวี่ยลืมตาขึ้น แววตาเย็นชาฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง
เธอคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี มันคือเสียงการแจ้งเตือนของระบบของสถานีแพทย์มิติ ตั้งแต่นครการแพทย์แดนเหนือก้าวเข้าสู่ครรลอง เธอก็ไม่ได้ใช้มิติมานานมากแล้ว
เธอยืนอยู่ใต้ต้นหวายเก่าแก่ในลานบ้าน เพียงนึกคิด จิตสำนึกก็ดิ่งลึกลงสู่มิติในชั่วพริบตา
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือห้องปลอดเชื้อสีขาวบริสุทธิ์อันคุ้นตา โคมไฟแสงเย็นเรียงรายสว่างวาบขึ้น สาดส่องเครื่องมือแพทย์ล้ำสมัยที่เคยช่วยชีวิตเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ภายในคลังยา ยาฤทธิ์พิเศษนานาชนิดและสิ่งของยังคงจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ติ๊ง——”
เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนก็ลอยเด่นขึ้นกลางอากาศ
ตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตัวหนังสือเย็นเยียบ ทว่ากลับแฝงความเคร่งขรึมอย่างน่าประหลาด