ตอนที่ 236 หิมะและฤดูใบไม้ผลิแห่งแดนเหนือ (จบ)

ลู่เป่ยเฉินหิ้วกล่องกระดาษสีแดงสดสองกล่อง สาวเท้ายาว ๆ ก้าวเข้ามาในลานบ้าน บนไหล่เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะหนาทึบ เขามองซูเหมียนเยวี่ยที่ยืนอยู่ใต้ชายคา แล้วฉีกยิ้มกว้าง

“เมียจ๋า ไปกัน พวกเราไปจุดดอกไม้ไฟที่ลานกว้างกัน!”

ซูเหมียนเยวี่ยเดินเข้าไปหา ยื่นมือออกไปช่วยปัดหิมะที่สะสมบนไหล่ให้เขา ปากก็พร่ำบ่นแกมเอ็นดู: “หิมะตกหนักขนาดนี้ ยังจะวุ่นวายอะไรกันอีก”

ลู่เป่ยเฉินวางกล่องลงบนพื้น ถูมือที่หนาวจนแดงก่ำไปมา ก่อนจะกุมมืออันเย็นเยียบของเธอเข้าสู่กลางฝ่ามืออันกว้างใหญ่: “ปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียวนี่นา ไอ้หนุ่มหลี่เฟิงจัดขบวนการใหญ่โตไว้ที่ลานกว้าง คนของนครการแพทย์ไปกันหมดแล้ว ถ้าครอบครัวพวกเราไม่ปรากฏตัว ในใจพวกเขาคงไม่สงบกันพอดี”

เวลานี้ เด็ก ๆ หลายคนในบ้านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ต่างพากันวิ่งกรูกันออกมา

เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนพุ่งมาเป็นคนแรก วันนี้เธอสวมเสื้อนวมตัวสั้นคอป้ายสีแดงสด แขนเสื้อถกขึ้นไปเสียสูงลิ่ว พอเห็นกล่องกระดาษใบใหญ่บนพื้น ดวงตาก็เป็นประกาย ยื่นมือเดียวหิ้วขึ้นมาแบกไว้บนไหล่ ดอกไม้ไฟหนักหลายสิบจินอยู่ในมือเธอราวกับกล่องกระดาษเปล่า: “พ่อ ดอกไม้ไฟที่พ่อซื้อมานี่น้ำหนักเอาเรื่องเลยนะเนี่ย! ไป ๆ ๆ ฉันช่วยถือเอง!”