ตอนที่ 233 สวมมงกุฎเกียรติยศสูงสุด!

โดนลู่เป่ยเฉินตะโกนใส่ไปทีหนึ่ง ซื่อเป่าที่อยู่ชั้นล่างก็เบะปาก พึมพำงึมงำแล้วพลิกตัวหลับต่อ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ลานฝึกพิเศษเขตทหารชายแดนเหนือ

ซื่อเป่าแบกกระสอบทรายหนัก 10 กิโลกรัม วิ่งหอบแฮ่ก ๆ วนรอบลานฝึก

ต้าเป่ายืนอยู่ริมลู่วิ่ง ในมือถือนาฬิกาจับเวลา “จังหวะลมหายใจปั่นป่วนแล้ว ถ้าผลาญแรงแบบตอนนี้ รอบที่เจ็ดนายจะหมดแรงแน่”

เอ้อร์เป่าใช้มือเดียวยกแท่นหินน้ำหนัก 200 จิน พลางทำสควอตพลางหัวเราะเยาะ “เหล่าซื่อ ร่างกายนายใช้ไม่ได้เลยนะเนี่ย แม้แต่ฉันนายยังวิ่งตามไม่ทันเลย”

ซานเป่าพิงอยู่กับต้นไม้ หมาป่าขาวต้าไป๋คลอเคลียอยู่ข้างเท้า คนหนึ่งหมาป่าหนึ่งตัวกำลังยืนดูเรื่องสนุก

อู่เป่าถือกระบอกน้ำเก็บความร้อน นั่งอยู่บนอัฒจันทร์อย่างว่าง่าย “พี่สี่สู้ ๆ นะ ฉันต้มน้ำแกงบำรุงปราณมาให้ วิ่งเสร็จก็ดื่มได้เลย”

ลู่เป่ยเฉินสวมชุดฝึก ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ที่เส้นชัย เจ้าเด็กเหลือขอนี่ เมื่อคืนทำลายเรื่องดี ๆ ของเขา วันนี้ต้องให้จำจนขึ้นใจเสียบ้าง

ซูเหมียนเยวี่ยคลุมเสื้อนอกเดินเข้ามา ยื่นผ้าขนหนูให้ลู่เป่ยเฉินผืนหนึ่ง “พอเถอะ เขาเพิ่งจะ 10 ขวบ แบกน้ำหนัก 10 กิโลกรัมวิ่ง 10 รอบ คุณอยากให้เขาเหนื่อยตายหรือไง”