ตอนที่ 232 สามีภรรยาคุยยามค่ำ ความอบอุ่นเมื่อเหลียวมองเส้นทางที่ผ่านมา

“เมียจ๋า ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนฝันไปตลอดเลย เธอบอกซิว่าคนหยาบกระด้างอย่างฉัน ชาติก่อนทำความดีใหญ่หลวงอะไรกันไว้ ถึงได้มาเจอเธอได้”

ซูเหมียนเยวี่ยฟังเสียงหัวใจที่สั่นไหวในช่องอกของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ ออกมา

เธอเงยหน้าขึ้น

ผู้บัญชาการแดนเหนือท่านนี้ที่อยู่ต่อหน้ากองทัพนับพันนับหมื่นไม่เคยแม้แต่จะกะพริบตา ในยามนี้ใต้แสงจันทร์ ใบหูกลับแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด

“เรื่องที่นายทำได้ยอดเยี่ยมที่สุดในชาตินี้ ไม่ใช่การทำความดีใหญ่หลวงอะไรกันหรอก” ซูเหมียนเยวี่ยยื่นมือไปโอบรอบเอวอันกำยำของเขา คิ้วและดวงตาอันเย็นชาเจือไปด้วยความหยอกเย้าอันอ่อนโยน “แต่เป็นการที่ทำให้ฉันกลายเป็นแม่ของเจ้าพวกมอนสเตอร์กะโหลกกะลาน้อยทั้งห้าคนนี้ต่างหาก”

ลู่เป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ