ตอนที่ 227 รับตำแหน่งผู้บัญชาการเขตทหารชายแดนเหนือ

ลู่เป่ยเฉินคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดผมลวก ๆ สองสามที มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่อาจปิดมิด

เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตทหารตัวสะอาดเรียบร้อย ขยับหัวไหล่ไปมาตามสบาย ในข้อต่อกระดูกส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจน ความรู้สึกที่พละกำลังอันทรงพลังราวกับระเบิดเปี่ยมล้นไปทั่วร่าง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

นับตั้งแต่บาดเจ็บสาหัสคราวนั้น เขาไม่ได้สัมผัสกับสภาพระยะสูงสุดอันลื่นไหลไร้การติดขัดเช่นนี้มานานมากแล้ว

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องอาบน้ำ ผ่อนฝีเท้าให้เบาลงพลางเดินมายังห้องเด็กที่อยู่ติดกัน

เจ้าตัวน้อยทั้งห้าคนนอนกางแขนกางขากันระเกะระกะ

ต้าเป่าลู่จือเหยานอนท่านิ่งมีกฎเกณฑ์ที่สุด สองมือประสานวางไว้บนหน้าท้อง แม้แต่มุมผ้าห่มก็ยังสอดไว้อย่างแนบสนิท เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนพาดขาข้างหนึ่งค้างไว้กลางอากาศ ร่างกายครึ่งตัวเกือบจะร่วงลงมาจากเตียงแล้ว ซานเป่าลู่หลิงซีขยับปากเคี้ยวแจ๊บ ๆ พึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ว่า “ต้าไป๋กัดมัน” ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงกอดหมอนไว้ในอ้อมอก คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับว่าในความฝันก็ยังคงระแวดระวังไปทั่วทิศ ส่วนอู่เป่าลู่จิ่นอวี๋ขดตัวกลมเหมือนกุ้งตัวน้อยอยู่ในมุม นอนหลับอย่างแสนหวานยิ่งนัก

ซูเหมียนเยวี่ยเดินเข้าไป จับขาของเอ้อร์เป่าสอดกลับเข้าไปในผ้าห่ม แล้วดึงผ้ามาคลุมท้องให้อู่เป่าให้เรียบร้อย