ตอนที่ 228 ตึกสูงผุดขึ้นกลางทุ่งร้าง

ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดผ่านทุ่งรกร้างหลายหมื่นหมู่ หญ้าป่าสีเหลืองแห้งกรอบพลิ้วไหวไปตามสายลม

ซูเหมียนเยวี่ยชี้ไปยังเขตกันชนทางทหารอันกว้างใหญ่ไพศาลตรงหน้า น้ำเสียงเยียบเย็นทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยว “เป่ยเฉิน ฉันอยากจะสร้างเมืองขึ้นมาสักแห่งที่นี่”

ลู่เป่ยเฉินสวมเครื่องแบบทหารสง่างาม อินทรธนูบนบ่าทอประกายระยิบระยับใต้แสงเย็นเยียบ เขามองตามนิ้วมือของภรรยา ในแววตาพรายรอยยิ้มตามใจ “สร้างเมืองอะไรกัน ขอแค่เธอเอ่ยปาก ฉันจะโยกทหารช่างทั้งเขตทหารมาให้เธอทั้งหมดเลย”

“นครการแพทย์ครบวงจรที่รวมการรักษา การฟื้นฟู การเรียนการสอน และการวิจัยเข้าไว้ด้วยกัน” ซูเหมียนเยวี่ยหันกลับมา แววตาเป็นประกายวาววับ “ขนาดของศูนย์วิจัยในตอนนี้มาถึงขีดจำกัดแล้ว แม้ยาฉีด T-9 และขี้ผึ้งรักษาแผลหนาวกัดจะมีกำลังผลิตเพิ่มขึ้น ทว่าผู้ป่วยอาการหนักจากทั่วประเทศที่เดินทางมาด้วยความหวังกลับไม่มีที่ให้รองรับ แดนเหนือจะมีแค่โรงงานผลิตยาแห่งเดียวไม่ได้ ฉันจะทำให้ที่นี่กลายเป็นหัวใจแห่งการแพทย์ของทั้งประเทศ”

“ตกลง” ลู่เป่ยเฉินไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่ครึ่งประโยค เขาพยักหน้าทันที “เรื่องการอนุมัติที่ดินฉันจะเดินเรื่องผ่านกระบวนการอนุมัติพิเศษของเขตทหารเอง ส่วนเรื่องเงินทุน…”

“เรื่องเงินทุนไม่ต้องกังวลครับ”