เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สิ้นเสียงของซื่อเป่า ประตูไม้หนาหนักก็ถูกชนเปิดออกอย่างแรง
ตำรวจศาลนายหนึ่งเหงื่อท่วมศีรษะวิ่งพรวดมายังระเบียงทางเดิน พลางแผดเสียงตะโกน “เร็วเข้า! ไปตามหมอฉุกเฉินมา! จำเลยเย่ปิ่งเทียนชักกระตุกกะทันหันในห้องพักรอการพิจารณาคดี จะไม่ไหวแล้ว!”
สายตาของซูเหมียนเยวี่ยพลันวาวโรจน์ เข็นรถเข็นของลู่เป่ยเฉินมุ่งตรงเข้าไปด้านในทันที “ฉันเป็นแพทย์ทหาร หลีกไป!”
เมื่อผ่านระเบียงทางเดินเข้าไปในห้องพักรอการพิจารณาคดี ร่างทั้งร่างของเย่ปิ่งเทียนก็ไถลจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้นแล้ว ร่างกายชักเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเหลือกค้าง ลำคอส่งเสียงประหลาดหอบหนัก มุมปากมีฟองสีดำส่งกลิ่นฉุนจมูกทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ตำรวจศาลสองนายกดร่างเขาไว้อย่างลนลานทำอะไรไม่ถูก หนึ่งในนั้นร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ “เมื่อครู่ผู้พิพากษาประกาศพักการพิจารณาคดีสิบห้านาที พวกเรากำลังจับตาดูเขาอยู่ จู่ ๆ เขาก็กัดฟันกรามซี่ในอย่างแรงทีหนึ่ง จากนั้นก็กลายเป็นแบบนี้เลย!”
“หลบไป!” ซูเหมียนเยวี่ยตวาดเสียงเย็น ก้าวพรวดไปข้างหน้า
เธอย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง บีบคางของเย่ปิ่งเทียนอย่างแรง บังคับให้เขาอ้าปาก กลิ่นอัลมอนด์ขมเข้มข้นโชยมาปะทะหน้าทันที
“เป็นไซยาไนด์ความเข้มข้นสูง” สายตาของซูเหมียนเยวี่ยเย็นเยียบ “เขาฝังแคปซูลไซยาไนด์จิ๋วแบบพิเศษไว้ในครอบฟันกรามซี่ใน! จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ เตรียมตัวที่จะปลิดชีพด้วยตัวเองหากความแตกไว้ตั้งนานแล้ว!”