กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่……” ซื่อเป่ากดเสียงต่ำ มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยแน่น พลางชี้ไปทางพายุหิมะด้านหลังตู้โดยสาร “ด้านหลังมีรถสองคัน ไม่ได้เปิดไฟหน้า แต่เสียงเครื่องยนต์ตามพวกเรามาตลอด…… กัดติดแน่นมาก”
แววตาของซูเหมียนเยวี่ยพลันเคร่งขรึมขึ้นทันที เธอรีบขยับเข้าไปชิดรอยแยกผ้าใบตรงท้ายตู้โดยสาร หรี่ตามองออกไปข้างนอก
ข้างนอกเป็นค่ำคืนพายุหิมะที่มืดสนิทไปทั่ว มีเพียงลมเหนือหวีดหวิวที่พัดพาเศษหิมะปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นแสงไฟใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ทว่าซูเหมียนเยวี่ยเชื่อหูของซื่อเป่าอย่างแน่นอน การได้ยินของไอ้หนุ่มนี่เฉียบไว ในเมื่อเขาบอกว่ามีรถตามมา ย่อมไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด