ตอนที่ 192 การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของตระกูลเย่

“งั้นพวกเราก็ไปเมืองหลวง ทลายฟ้าของมันให้พังยับเยินไปเลย!” ซูเหมียนเยวี่ยทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของแดนเหนือนอกหน้าต่าง น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไอสังหารที่ชวนให้ผู้คนหนาวสะท้าน

ลู่เป่ยเฉินเอนกายพิงเตียงคนไข้ แม้บาดแผลที่หน้าอกยังคงปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำพูดนี้ของเมีย เขาก็หัวเราะเสียงต่ำออกมา การหัวเราะครั้งนี้ดึงรั้งผ้าพันแผลจนเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าแววหัวเราะในดวงตากลับยิ่งแจ่มชัดขึ้น

“สภาพร่างกายฉันตอนนี้ คงไปร่วมรบเคียงข้างเธอไม่ได้ชั่วคราว” ลู่เป่ยเฉินพลิกมือไปกุมมือของซูเหมียนเยวี่ย น้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคง “แต่มีเธออยู่ ตระกูลเย่คราวนี้ถือว่าเตะโดนแผ่นเหล็กแล้ว สายเปิดเผยทางผู้บัญชาการเฉิน บวกกับสายลับแฝงทางฝั่งเธอ ต่อให้เย่ปิ่งเทียนมีสามเศียรหกกร ก็ไม่มีทางดิ้นหลุดพ้นกลางฝ่ามือของพระยูไลไปได้หรอก”