เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เวลาตีสี่ พายุลมและหิมะในแดนเหนือพัดกระหน่ำจนผู้คนลืมตาไม่ขึ้น
รถบรรทุกทหารสองคันและรถจี๊ปสื่อสารหนึ่งคันแล่นบดขยี้หิมะที่ทับถมหนาแน่น พุ่งตรงเข้าไปในลานกว้างของเขตทหารชายแดนเหนือ
อาคารที่ทำการกองผู้บัญชาการสว่างไสวด้วยแสงไฟ
ผู้บัญชาการเฉินสวมคลุมด้วยเสื้อคลุมทหารตัวหนา ก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปในห้องประชุมยุทธการ เขาได้รับโทรเลขจากแนวหน้าเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จึงรอคอยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด
“รายงานผู้บัญชาการ!” ผู้บังคับหมวดทหารยามเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเขม่าสีดำ เครื่องแบบทหารเปรอะเปื้อนรอยเลือดที่แห้งกรัง เขายืนชิดเท้าเข้าด้วยกันแล้วทำวันทยหัตถ์ตามมาตรฐานอย่างองอาจ
ผู้บัญชาการเฉินทำวันทยหัตถ์ตอบ สายตาล็อกเป้าไปยังตู้เซฟโลหะสีดำที่ผู้บังคับหมวดถืออยู่ในมือทันที
“สถานการณ์ของลู่เป่ยเฉินเป็นอย่างไรบ้าง” ผู้บัญชาการเฉินถามเสียงขรึม
“รายงาน! ผู้บังคับกองพันสูดดมก๊าซพิษชีวเคมีความเข้มข้นสูงเข้าไป โชคดีที่พี่สะใภ้วิชาแพทย์ล้ำเลิศ ขับเลือดพิษออกมาตรงนั้นจนรักษาชีวิตไว้ได้ ตอนนี้ส่งตัวเข้าห้องกู้ชีพของโรงพยาบาลกลางแล้วครับ!” ผู้บังคับหมวดส่งเสียงดังกังวาน ทว่าขอบตากลับแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย