กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลมกรรโชกม้วนเกล็ดหิมะหวีดหวิวอย่างโหยหวนอยู่ที่ก้นผาวายุทมิฬ
เงาผีตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากหลุมหิมะในสภาพมอมแมม หันกลับไปมองหน้าผาที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องเขม็งไปข้างหน้า
ท่ามกลางพายุหิมะ ร่างสูงตระหง่านของลู่เป่ยเฉินกำลังก้าวบีบกระชั้นเข้ามาทีละก้าว เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมทหาร บนชุดฝึกซ้อมตัวบางเต็มไปด้วยหิมะสีขาว ในมือถือปืนกึ่งอัตโนมัติแบบห้าหกกระบอกนั้น แววตาเย็นชาจนเสียดแทงกระดูก
ลู่เป่ยเฉินหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากเงาผีไปยี่สิบกว่าเมตร ปลายกระบอกปืนชี้ลงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย “กฎเกณฑ์ของแดนเหนือ มาแล้วก็อย่าหวังจะได้ไป”