ตอนที่ 182 ลุยเดี่ยวไล่ล่ามือสังหาร

“เมีย รอฉันกลับมานะ”

ลู่เป่ยเฉินไม่พูดจาไร้สาระ รับเข็มพิษกับผงห้ามเลือดที่ซูเหมียนเยวี่ยยื่นให้มาเก็บแนบชิดไว้ในกระเป๋าเสื้อ

เขาก้มมองซูเหมียนเยวี่ยกับซื่อเป่าแวบหนึ่ง ยืนยันว่าพวกเขาหลบอยู่ในมุมอับสายตาที่ปลอดภัยอย่างยิ่งของรถจี๊ปแล้ว ความอ่อนโยนในแววตาพลันถูกแทนที่ด้วยเจตนาสังหารอันเย็นเยียบในชั่วพริบตา

เขาถือปืนกึ่งอัตโนมัติแบบห้าหกกระบอกนั้นด้วยมือเดียว สองขาออกแรงอย่างดุดัน ร่างทั้งร่างราวกับหมาป่าเดียวดายที่ได้กลิ่นคาวเลือด พุ่งแนบไปกับผืนดิน ทะยานเข้าไปในเนินรกร้างท่ามกลางลมและหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าในชั่วพริบตา

ซูเหมียนเยวี่ยปกป้องซื่อเป่าไว้แน่น ไม่ได้ส่งเสียงห้ามปราม เธอรู้ดีว่ามือสังหารคนนั้นได้ล้ำเส้นตายของลู่เป่ยเฉินเข้าแล้ว กล้าแตะต้องลูกเมียของเขา ต่อให้ราชันสวรรค์มาเองก็ต้องทิ้งชีวิตไว้

“แม่ พ่อวิ่งเร็วมากเลย เสียงเหยียบลงบนพื้นหิมะเบามากจริง ๆ” ซื่อเป่าหลับตา พึมพำเสียงเบา