เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รุ่งสางของแดนเหนือมีลมและหิมะโหมกระหน่ำ ไอเย็นเสียดกระดูกหอบเอาเกล็ดน้ำแข็งซัดสาดใส่ใบหน้า ทว่าไม่อาจสะกดปราณปีศาจที่พลพล่านรอบกายของทั้งสองคนได้เลย
ลู่เป่ยเฉินจูงมือซูเหมียนเยวี่ยเดินออกจากห้องสอบสวนใต้ดินของฝ่ายรักษาความปลอดภัย ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังรถจี๊ปที่จอดอยู่ด้านนอก
ล้อรถบดขยี้ผ่านชั้นหิมะหนาหนัก ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทึบหนัก ภายในตู้โดยสารไม่ได้เปิดฮีตเตอร์ อุณหภูมิต่ำอย่างยิ่ง บรรยากาศยิ่งกดดันจนถึงขีดสุด
“ฤทธิ์ยาของสารบังคับให้พูดความจริงไม่มีทางผิดพลาด บวกกับเข็มเทพไท่อี่ทำลายเส้นประสาทรับความเจ็บปวดของเขา ทุกคำที่มือสังหารคนนั้นพูดเมื่อครู่ ล้วนเป็นความลับระดับลึกที่สุดในจิตสำนึกส่วนลึกของเขา” ซูเหมียนเยวี่ยนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ นิ้วมือบีบคำให้การที่มีรอยประทับมุทราสีแดงแผ่นนั้นไว้แน่น น้ำเสียงเยือกเย็นปราศจากระลอกคลื่นใด ๆ
ลู่เป่ยเฉินกำพวงมาลัยแน่นด้วยสองมือ ข้อนิ้วขาวซีดเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป แนวกรามของเขาตึงเปรี๊ยะ แววตาแผ่ปราณอำมหิตทำให้ขนหัวลุก