เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เพล้ง—”
กระจกหน้าต่างรถจี๊ปที่ถูกกระสุนยิงแตกละเอียด กลายเป็นเศษแก้วกระจายเกลื่อนตกลงบนพื้นดินโคลนตรงจุดที่ซูเหมียนเยวี่ยกับซื่อเป่าเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่
เสียงปืนแหลมคมดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขาอันเวิ้งว้าง แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความตายอันเข้มข้น
ซูเหมียนเยวี่ยกอดปกป้องซื่อเป่าไว้ในอ้อมอกแน่น แผ่นหลังแนบชิดติดกับยางรถจี๊ป หัวใจของเธอเต้นระรัวอยู่ในช่องอก ทว่าสมองกลับอยู่ในสภาวะสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สัญชาตญาณจากการกรำศึกผ่านดงกระสุนนับครั้งไม่ถ้วนในชาติก่อน ทำให้เธอทำการประเมินภูมิประเทศเสร็จสิ้นในชั่วพริบตาที่ล้มตัวลงกับพื้น
ห้องเครื่องยนต์และยางของรถจี๊ปประกอบกันเป็นมุมอับที่สมบูรณ์แบบ ขอเพียงไม่โผล่หัวออกไป ต่อให้เป็นกระสุนเจาะเกราะก็ยิงไม่ทะลุ
“เยวี่ยเยวี่ย! เฉินเฟิง!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังมาจากระยะหลายสิบเมตร
ลู่เป่ยเฉินที่เดิมทีกำลังตรวจสอบแนวท่อส่งน้ำอยู่ในแปลงที่ดิน พุ่งทะยานเข้ามาประหนึ่งลูกธนูหลุดจากแล่งในชั่วขณะที่เสียงปืนดังขึ้น