ตอนที่ 172 เงินทุนไหลกลับ ปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของทั้งครอบครัว

ตั้งแต่ผู้บัญชาการเฉินส่งกำลังทหารหนึ่งหมวดมาคุ้มกันล้อมรอบโรงงานผลิตยา บรรดาคนที่อิจฉาตาร้อนและคิดจะเล่นตุกติกในเมืองหลิ่งต่างก็หดหัวกลับไปจนหมด

มีทหารยามติดอาวุธพร้อมกระสุนจริงยืนเวรตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ใครยังจะกล้าไปหาเรื่องใส่ตัวอีกล่ะ

พอไม่มีสิ่งรบกวนจากโลกภายนอก สายการผลิตของโรงงานผลิตยาก็ราวกับไขลานไว้ หมุนเวียนทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่มีหยุด เครื่องจักรกลหนักสามเครื่องที่พวกทหารญี่ปุ่นทิ้งไว้ซึ่งเอ้อร์เป่าซ่อมเสร็จ แทบจะกลายเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำ ในแต่ละวันแผ่นแปะบรรเทาโรคไขข้อและผงห้ามเลือดถูกขนส่งไปยังแนวหน้าเป็นลัง ๆ แม้แต่โรงพยาบาลในอำเภอและเมืองรอบข้างก็ยังเข้าคิวมาขนสินค้า

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ถึงวันที่ต้องสรุปบัญชีแบ่งเงินปันผลของไตรมาสแรก

ตอนเย็นวันนี้ ซูเหมียนเยวี่ยเพิ่งจะจัดการกองใบเบิกสินค้าในห้องทำงานเสร็จ พี่สะใภ้หลี่ก็กอดสมุดบัญชีเล่มหนาเตอะ ผลักประตูเดินเข้ามาด้วยแสงแดงเต็มหน้า

“ผู้อำนวยการซู คิดออกมาแล้ว คิดออกมาหมดแล้ว” เสียงของพี่สะใภ้หลี่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น มือก็ปิดประตูห้องทำงานให้สนิทไปด้วย พลางขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานราวกับเป็นหัวขโมย

ซูเหมียนเยวี่ยวางปากกาหมึกซึมในมือลง นวดข้อมือเบา ๆ “ดูเธอดีใจขนาดนี้ ไตรมาสนี้พวกเราทำกำไรได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม”