ตอนที่ 170 ซุ่มโจมตีบนทางเปลี่ยวยามค่ำคืน ซานเป่าพาฝูงหมาป่าข่มขวัญดั่งอัสนี

มือของเหล่าหวังเพิ่งจะแตะโดนประแจเหล็กใต้เบาะที่นั่งคนขับ ในป่าเบิร์ชขาวสองฟากฝั่งถนนก็พลันสว่างวาบไปด้วยแสงอัคคี

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้แก่ ตอบสนองไวไม่เลวนี่!”

พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จางหมาจื่อพกพาอันธพาลสิบกว่าคนชูคบเพลิงพุ่งพรวดออกมาจากป่า ในมือพวกเขาไม่เพียงถือมีดพร้ากับกระบองเหล็ก แต่ยังมีอีกสองคนที่ถือถังน้ำมันเหล็กหนักอึ้งเอาไว้

หัวใจของเหล่าหวังกระตุกวูบ ดึงประแจเหล็กขนาดใหญ่ยาวครึ่งเมตรที่เปรอะคราบน้ำมันเครื่องออกมาอย่างรวดเร็ว หมุนตัวขวับไปยืนขวางหน้ารถบรรทุกเอาไว้ราวกับเจดีย์เหล็ก

“พวกแกเป็นอะไรกัน ถึงกล้ามาปล้นรถของเขตทหาร ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!” เหล่าหวังตะคอกเสียงกร้าว เส้นเอ็นปูดโปนขึ้นบนหลังมือที่กำประแจแน่น

จางหมาจื่อถ่มน้ำลายลงพื้น ชูคบเพลิงเดินขึ้นหน้ามาสองก้าว ในดวงตาสามเหลี่ยมเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมชั่วร้าย “รถของเขตทหารแล้วยังไงล่ะ พ่อจะเผารถของเขตทหารมันวันนี้นี่แหละ! ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษนังผู้หญิงแซ่ซูนั่นที่ทำเรื่องจนถึงที่สุด ตัดเส้นทางทำมาหากินของพวกพี่น้องเรา!”

เหล่าหวังได้ยินคำนี้ก็เข้าใจได้ในชั่วพริบตา คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่โรงงานผลิตยา

“โซ่วโหว อย่าไปพล่ามกับมัน เทน้ำมันเลย! จุดไฟเผาทั้งคนทั้งรถไปพร้อมกันซะ!” จางหมาจื่อโบกมือ ออกคำสั่งอย่างเหี้ยมเกรียม

โซ่วโหวกับชายร่างบึกบึนหน้าตาเหี้ยมเกรียมอีกคนยกถังน้ำมันเตรียมจะสาดใส่รถ