ตอนที่ 168 โยนไม้เท้าทิ้ง อดีตหัวหน้าห้องเดินฉับไวดั่งบิน

ซูเหมียนเยวี่ยถือซองกระดาษคราฟต์ ย่ำหิมะหนาเตอะก้าวสั้นก้าวยาวไปกับพี่สะใภ้หลี่ จนมาถึงบ้านของหัวหน้าห้องเฒ่าจ้าวที่ถนนด้านหลังชุมชนครอบครัวทหาร

พอเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงครางอึดอัดอย่างอดกลั้นดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

เมื่อผลักประตูไม้ผุพังที่มีลมลอดผ่านบานนั้นออก กลิ่นยาสูบมวนแห้งเข้มข้นที่ปนกับกลิ่นขมฝาดของสมุนไพรก็พุ่งเข้าปะทะหน้า

ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันริบหรี่ จ้าวเถี่ยจู้นั่งอยู่ริมแท่นนอนเตา เหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ สองมือบีบหัวเข่าทั้งสองข้างของตนเองไว้แน่นจนเส้นเอ็นปูดโปนขึ้นมาบนหลังมือ

“เหล่าจ้าว นายทนอีกนิดนะ สมุนไพรใกล้จะต้มเสร็จแล้ว” ป้าจางเมียของเขาประคองหม้อดินเผาสีดำบิ่น ๆ เดินออกมาจากห้องครัว ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

เมื่อเห็นซูเหมียนเยวี่ยกับพี่สะใภ้หลี่เดินเข้ามา ป้าจางก็รีบวางหม้อดินเผาลงแล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน “ผู้อำนวยการซู พี่สะใภ้หลี่ ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้พวกเธอมาได้ยังไง รีบนั่งเร็วเข้า รีบนั่ง”