ตอนที่ 167 ซ่อมแซมเครื่องกลึงเก่าผุพัง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร

ลู่เป่ยเฉินลงมือทำอย่างเฉียบขาดรวดเร็ว นำกองร้อยทหารช่างพร้อมรถบรรทุกขนาดใหญ่หลายคันมุ่งหน้าเข้าสู่หลังเขาทันที พอถึงช่วงเที่ยงวัน เครื่องกลึงขนาดใหญ่ 3 เครื่องที่คลุมด้วยผ้าใบหนาเตอะก็ถูกขนย้ายลงไว้ที่สวนหลังบ้านของโรงงานผลิตยาอย่างระมัดระวัง

เพื่อสืบดูเบื้องลึกเบื้องหลังของเครื่องจักรทั้งหลายนี้ ผู้บัญชาการเฉินจึงส่งซุนต้าเฉียง มือหนึ่งแห่งโรงงานซ่อมบำรุงประจำเขตทหารและช่างประกอบโลหะระดับแปดมาโดยเฉพาะ

ซุนต้าเฉียงเป็นตาแก่วัย 50 กว่าปี คลุกคลีกับเหล็กกล้ามานานหลายปี นิสัยทั้งดื้อรั้นทั้งแข็งกร้าว เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนรอบเครื่องจักรที่เต็มไปด้วยคราบสนิมทั้ง 3 เครื่องอยู่สามรอบ คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้

เขาล้วงค้อนเหล็กขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า เคาะลงบนเปลือกนอกของเครื่องบดสองที สนิมเหล็กสีน้ำตาลแดงแผ่นใหญ่ก็ร่วงกราวลงมา

“รองผู้บัญชาการกองพลลู่ ผู้อำนวยการซู” ซุนต้าเฉียงส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ของพวกนี้เป็นของดีที่พวกไอ้เตี้ยทิ้งไว้ให้ในตอนนั้นจริง ๆ โครงสร้างเดิมแข็งแรงทนทานดีมาก แต่พวกคุณดูความสนิมเขรอะนี่สิ กลายเป็นก้อนเหล็กก้อนหนึ่งไปแล้ว กล่องเฟืองข้างในต้องขึ้นสนิมปิดตายหมดแล้วแน่ ๆ เพลาส่งกำลังหลักก็บิดเบี้ยวผิดรูป ไอ้นี่หมดทางเยียวยาแล้ว เอาไปหลอมเป็นเศษเหล็กเถอะ ซ่อมมันยากกว่าสร้างเครื่องใหม่เสียอีก”