ตอนที่ 166 ถ้ำบ่อน้ำพุร้อน ค้นพบคลังเสบียงตกค้างโดยไม่คาดคิด

ซื่อเป่าหยุดการเคลื่อนไหวในมือ หันไปมองต้าเป่า “พี่ใหญ่ เสียงของหินก้อนนี้ไม่ถูกต้อง”

ต้าเป่าลู่จือเหยาได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้รีบร้อนเคาะ หากแต่ย่อตัวลง ใช้นิ้วมือแคะมอสส์หนาเตอะบนผนังหินอย่างละเอียด

หลังจากมอสส์ถูกลอกออก ก็เผยให้เห็นรอยแยกที่เรียวเล็กมากสายหนึ่ง

ต้าเป่ามองขึ้นไปตามรอยแยก แม้รอยแยกนั้นจะถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเลือนรางไปบ้าง แต่ทิศทางการไหลโดยรวมกลับตรงเป็นแนวเส้นตรงอย่างยิ่ง

“แม่ นี่คือร่องรอยการขุดเจาะโดยมนุษย์” ต้าเป่าหันไปพูดกับซูเหมียนเยวี่ย น้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจอย่างยิ่ง

ซูเหมียนเยวี่ยหยุดการเก็บหญ้าทะลวงกระดูก ถือไฟฉายเดินเข้ามา ลำแสงสีขาวสาดส่องลงบนผนังหิน มองเห็นพื้นผิวตัดเรียบที่ไม่ใช่การผุกร่อนตามธรรมชาติได้อย่างชัดเจนจริง ๆ

“เหล่าซื่อ นายเคาะวนรอบขอบตามจุดที่เสียงกลวงนี่รอบหนึ่ง” ต้าเป่าออกคำสั่ง

ซื่อเป่าพยักหน้า ถือก้อนหินเริ่มเคาะตามขอบ ต้าเป่าเก็บหินปูนสีขาวก้อนหนึ่งจากพื้น ลากเส้นบนผนังหินตามเสียงเคาะของซื่อเป่า

ผ่านไปไม่กี่นาที โครงร่างสี่เหลี่ยมสูงประมาณ 2 เมตร กว้าง 1.5 เมตร ก็ปรากฏขึ้นบนผนังหินอย่างชัดเจน