ตอนที่ 163 ความอำมหิตในการสละหมากเพื่อรักษาขุนของตระกูลเย่

“หลักฐานแน่นหนาดุจภูผา!” หัวหน้าหน่วยหลิวตบกระดาษสีขาวลงบนโต๊ะอย่างแรง “เครื่องส่งวิทยุเครื่องนี้ เย่หมิงเซวียนเป็นคนใช้มือแตะต้องมันเองกับมือ!”

“คุมตัวออกไป! ขังไว้ในห้องขังคดีอุกฉกรรจ์หมายเลขหนึ่งของฝ่ายรักษาความปลอดภัย เฝ้าระวังอย่างเข้มงวดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง หากไม่มีคำสั่งของฉัน ไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมเด็ดขาด!” ผู้บัญชาการเฉินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองนายก้าวขายาวเข้ามาข้างหน้า หิ้วปีกเย่หมิงเซวียนที่อ่อนปวกเปียกขึ้นจากพื้นเหมือนลากสุนัขตาย แล้วลากตัวออกจากห้องไต่สวนไปทันที

คืนนั้น ณ เมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้

ภายในห้องหนังสือที่กว้างขวางและเรียบง่ายโอ่อ่าของคฤหาสน์ตระกูลเย่ เครื่องทำความร้อนเปิดไว้จนอุ่นจัด

เย่ปิ่งเทียนผู้นำตระกูลเย่สวมชุดถังจวงสีแดงเข้ม ในมือคลึงลูกวอลนัทขึ้นเงามันปลาบสองก้อน สีหน้ามืดมนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

ผู้การหลี่ผู้เป็นพ่อบ้านยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“ไอ้โง่! ช่างเป็นเศษสวะที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ!” เย่ปิ่งเทียนทุบลูกวอลนัทในมือลงบนโต๊ะไม้จันทน์ม่วงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังทึบ “พาคนไปแดนเหนือตั้งมากมาย กระทั่งผู้หญิงบ้านนอกคนเดียวยังเอาชนะไม่ได้! ไม่เพียงแต่จัดการลู่เป่ยเฉินไม่ตาย ยังทำเครื่องส่งวิทยุกับสมุดรหัสผ่านลับพังยับเยินไปหมด! ในสมองมันยัดขี้เอาไว้หรือยังไง!”