ตอนที่ 160 ซื่อเป่าสดับเสียงแจ้งเตือนล่วงหน้า เอ้อร์เป่าพังประตูด้วยกำลัง

“รับทราบ!” เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจขานรับพร้อมเพรียงกัน อานุภาพดั่งสายรุ้ง

“หัวหน้าหน่วยหลิว ฉันไปด้วย” ซูเหมียนเยวี่ยจูงมือต้าเป่ากับซื่อเป่า ก้าวเท้ายาว ๆ ตามไป “ฉันอยากเห็นกับตาตัวเองจริง ๆ ว่าผู้แทนพิเศษที่มาจากเมืองหลวงคนนี้ พอเห็นตัวเองยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง จะมีสีหน้าอะไรกัน”

รถจี๊ปและรถจักรยานยนต์พ่วงข้างเปิดไซเรนบนลานหิมะ แล่นฉิวรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบไปตลอดทาง

ขณะที่แล่นผ่านทางแยกหน้าลานกองร้อยซ่อมบำรุง ร่างเล็ก ๆ ที่สวมเสื้อนวมสีแดงร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากหลังกองหิมะข้างทาง วิ่งเหยาะ ๆ ไล่ตามรถจี๊ปมา

ซูเหมียนเยวี่ยที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ หางตาเหลือบไปเห็นสีแดงนั้น จึงรีบตบแขนคนขับ “จอดข้างทางเดี๋ยวนึง”

ทันทีที่รถจอดนิ่ง เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนก็ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นมาบนเบาะหลัง เบียดอยู่ตรงกลางระหว่างต้าเป่ากับซื่อเป่า ใบหน้าของแม่หนูแดงก่ำเพราะความหนาว ในมือน้อยยังกำกระบองเหล็กครึ่งท่อนที่เก็บมาจากไหนก็ไม่รู้ไว้แน่น

“เอ้อร์เป่า วิ่งตามออกมาทำอะไรกัน” ซูเหมียนเยวี่ยขมวดคิ้ว ยื่นมือไปช่วยปัดหิมะบนหมวกของเธอออก