ตอนที่ 146 ระงับจ่ายค่าจ้างภรรยาทหารจนปลุกโทสะประชาชน

“โรงงานผลิตยานี้ไม่ใช่ของฉัน ซูเหมียนเยวี่ย เพียงคนเดียว แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ของภรรยาทหารหลายสิบคนในชุมชนครอบครัวทหาร พวกเธอพึ่งพาโรงงานผลิตยานี้ถึงได้กินเนื้อ ได้ตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็ก และได้ยืดอกใช้ชีวิตอย่างสมศักดิ์ศรี ตอนนี้เย่หมิงเซวียนคิดจะสั่งหยุดการผลิต ก็เท่ากับจะทุบหม้อข้าวของพวกเธอ”

ต้าเป่ายืนอยู่ด้านข้าง แววตาอันกระจ่างใสทอประกายความเข้าใจขึ้นมาแวบหนึ่ง มุมปากของเขาหยักยกขึ้นเล็กน้อย “แม่ ผมเข้าใจแล้ว นี่ที่เขาเรียกว่าตัดทางทำมาหากิน ผิดบาปประดุจฆ่าบิดามารดา”

ลู่เป่ยเฉินมองดวงตาของเมียที่ทั้งกระจ่างใสและเจือแวววางแผน คิ้วที่ขมวดแน่นจึงค่อย ๆ คลายออก

เขาเข้าใจภรรยาทหารในแดนเหนือพวกนี้ดีเหลือเกิน ส่วนใหญ่พวกเธอติดตามสามีมาอยู่ประจำการจากชนบทห่างไกลที่ยากจนข้นแค้น ยามปกติเพื่อประหยัดธัญพืชสักคำ แทบอยากจะหักเงินหนึ่งเฟินออกเป็นสองส่วนเพื่อใช้จ่าย

กว่าจะมีลู่ทางทำมาหากินที่หาเงินได้ในโรงงาน มองเห็นวันเวลาข้างหน้ามีความหวังขึ้นมาได้ หากใครกล้ามาทุบหม้อข้าวของพวกเธอในเวลานี้ กลุ่มผู้หญิงที่ปกติแลดูซื่อ ๆ เจียมเนื้อเจียมตัวพวกนั้น ย่อมกล้าเอาชีวิตเข้าแลกกับแกอย่างแน่นอน

“เมีย เธออยากให้เย่หมิงเซวียนไปจุดถังระเบิดนี้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ” ลู่เป่ยเฉินถามเสียงเบา