เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ของที่โรงงานชั่วคราวแบบนี้ผลิตออกมา จะส่งไปให้เหล่านักรบที่แนวหน้าใช้โดยตรงได้อย่างไร หากเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ ผู้บัญชาการเฉิน นี่ท่านกำลังเอาความปลอดภัยในชีวิตของเหล่านักรบมาล้อเล่นอยู่นะ”
ผู้บัญชาการเฉินฟังจบ สีหน้าก็มืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง
“ผู้แทนพิเศษเย่ คำพูดของนายข้อนี้ฉันไม่ชอบฟังเลย” ผู้บัญชาการเฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สองมือกดลงบนโต๊ะทำงาน “ขี้ผึ้งรักษาแผลหนาวกัดที่โรงงานผลิตยาครอบครัวทหารของเราผลิต ช่วยชีวิตเหล่านักรบกว่าร้อยนายบนเนินสูงหมายเลข 103 เอาไว้ หากไม่มียานี้ แนวหน้าคงต้องตัดแขนตัดขาไปกี่คนแล้ว นายที่นั่งอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางอบอุ่นที่เมืองหลวง ย่อมไม่รู้หรอกว่าหิมะของแดนเหนือนั้นหนาวเหน็บเพียงใด”
“ผู้บัญชาการเฉิน ผมเข้าใจว่าท่านใจร้อนอยากปกป้องคนของตัวเอง” เย่หมิงเซวียนดันแว่นตากรอบทอง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ลดลงแม้แต่น้อย “แต่กฎเกณฑ์ก็คือกฎเกณฑ์ ไม่มีคุณสมบัติ ก็คือการผลิตอย่างผิดกฎหมาย ที่แนวหน้าไม่เกิดเรื่องนั้นถือว่าโชคดี แต่ประเทศชาติไม่อาจฝากชีวิตของนักรบไว้กับโชคชะตาได้”