ตอนที่ 142 สายลับศัตรูลอบจู่โจมยามค่ำ กองพันคมมีดซุ่มโจมตีในเงามืด

ลู่เฉินเฟิงซื่อเป่าวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง เขาขี่อยู่บนหลังของราชันหมาป่าขาวตัวใหญ่ ราวกับสายฟ้าสีขาวที่อาศัยเงามืดในยามค่ำคืนพุ่งพรวดเข้าสู่ประตูใหญ่ของกองร้อยซ่อมบำรุง

เขาแวบเดียวก็มุดเข้าไปในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน แล้วเอื้อมมือไปปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

ภายในห้องทำงาน ซูเหมียนเยวี่ยกำลังตรวจสอบใบรายการสินค้าส่งออกของวันพรุ่งนี้ร่วมกับลู่เป่ยเฉินที่เพิ่งเลิกงานมา

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนปานไฟลนของซื่อเป่า สองสามีภรรยาก็วางมือจากงานที่ทำอยู่ทันที

“แม่! พ่อ!” ซื่อเป่าวิ่งมาที่ข้างโต๊ะโดยที่ยังหอบหายใจไม่ทั่วท้อง เขารีบคว้าแก้วน้ำต้มสุกของซูเหมียนเยวี่ยมาดื่ม “อึกๆ” ไปสองอึก “ได้ยินแล้ว! ผมได้ยินมาหมดแล้ว! ไอ้เจ้าอ้วนแซ่หลิวที่สหกรณ์จัดจำหน่ายนั่น กับสายลับคนที่มาขายยาเมื่อตอนกลางวัน พวกมันเพิ่งจะติดต่อสายลับกันที่ในห้องทำงานเมื่อกี้นี้เอง!”

ดวงตาของซูเหมียนเยวี่ยเป็นประกาย เธอจูงมือเล็กๆ ของซื่อเป่าไว้ “ค่อยๆ พูด บอกแม่ซิว่าพวกมันวางแผนอะไรกันแน่?”

ซื่อเป่าปาดปาก ใบหน้าเล็กๆ ตึงเปรี๊ยะ เสียงใสๆ ดังขึ้นภายในห้อง เขาไม่เพียงแต่เล่าเนื้อหาที่ได้ยินมาได้อย่างถูกต้องไม่ตกหล่น แม้แต่โทนเสียงและท่าทางของคนทั้งสอง เขาก็เลียนแบบออกมาได้อย่างสมจริง