กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“วางใจเถอะพี่ใหญ่ เจ้าคนเลวตัวโตพวกนี้ ไม่มีใครหนีพ้นหูทั้งสองข้างของฉันไปได้หรอก!” ซื่อเป่ายิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันสีขาวซี่เล็กเรียงเป็นระเบียบ
ซูเหมียนเยวี่ยพยักหน้าด้วยความพอใจ ยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ยของซื่อเป่า
“ไปเถอะ พาต้าไป๋ไปด้วย ไปหาจุดอับที่ปลอดภัยด้านนอกสหกรณ์จัดจำหน่ายอยู่ อย่าเข้าใกล้เกินไปเด็ดขาด พวกนักรบมรณะพวกนั้นอาจมีปืนอยู่ในมือ ได้ยินอะไรก็อย่าลงมือเอง แค่จำเวลาและสถานที่ไว้ แล้วรีบกลับมารายงานทันที”
“แม่วางใจเถอะ ฉันวิ่งเร็วนะ!”
ซื่อเป่าตบศีรษะใหญ่ของราชันหมาป่าขาวข้างกาย ต้าไป๋ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างว่าง่ายทันที
หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าอาศัยเงาของมุมกำแพง พุ่งแวบเดียวออกจากประตูใหญ่ของกองร้อยซ่อมบำรุง ชั่วพริบตาก็กลืนหายไปในผืนหิมะด้านนอก
หลังจากซื่อเป่าจากไป ซูเหมียนเยวี่ยก็หันกลับไปทุ่มเทให้กับการจัดแจงงานในโรงงานทันที
“พี่สะใภ้หลี่ พวกเธอสองสามคนไปขุดหลุมเผาสมุนไพรที่หลังเขา ทำเสียงให้เอิกเกริกเข้าไว้! แสงอัคคียิ่งสว่างยิ่งดี!”
“แผนกล้างวัตถุดิบ ขัดกระทะเหล็กใบใหญ่สำรองออกมาให้หมด เติมน้ำให้เต็ม แล้วจุดไฟให้ลุกโชน!”
โรงงานผลิตยาครอบครัวทหารทั้งแห่งเริ่มขับเคลื่อนขึ้นมาดั่งน้ำเดือดพล่านในชั่วพริบตา