ตอนที่ 143 เข็มบินตัดชีพจร ลูกคนที่ห้าเตะถุงระเบิดปลิวด้วยเท้าเดียว

หวังต้าจู้ขนลุกชันทั่วร่าง หันขวับกลับไปอย่างรวดเร็ว

อาศัยแสงสะท้อนจากพื้นหิมะ เขาเห็นแม่หนูคนหนึ่งที่ตัวสูงแค่โคนขาของเขากำลังยืนยิ้มแป้นอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว บนศีรษะของเธอมัดผมแกละชี้ฟ้าสองข้าง ในมือยังถือสาลี่แช่แข็งที่กัดค้างไว้ครึ่งก้อน

ซึ่งก็คือเอ้อร์เป่า ลู่ลี่เสวียน นั่นเอง

“แกเหรอรนหาที่ตาย!” แววตาของหวังต้าจู้เหี้ยมเกรียมขึ้นมา ไม่ได้เห็นเด็กเมื่อวานซืนวัย 5 ขวบอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ยามนี้ ชนวนของถุงระเบิดที่ขัดอยู่ตรงสลักประตูลุกไหม้ไปเกินครึ่งแล้ว ประกายไฟเสียง “ซี๊ด ๆ” จวนเจียนจะลามเข้าไปในแท่งระเบิดหลัก อย่างมากเหลือเวลาไม่ถึง 5 วินาทีก็จะระเบิดขึ้นอย่างสมบูรณ์

หวังต้าจู้คร้านจะสนใจเด็กคนนี้ จึงหันไปคำรามเสียงต่ำใส่ลูกน้องสามคนว่า “ถอย!”

ชั่วพริบตาที่เขาหมุนตัวเตรียมปีนกำแพงหนีเอาชีวิตรอด เอ้อร์เป่า ลู่ลี่เสวียน ก็ขยับตัว

เธอไม่ได้กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเหมือนเด็กสาวทั่วไป ตรงกันข้ามกลับฉีกยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น โยนสาลี่แช่แข็งในมือทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ ขาสั้นป้อมทั้งสองข้างถีบส่งตัวจากพื้น ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ลูกเล็ก

ความเร็วรวดเร็วอย่างน่าประหลาด

“พี่ใหญ่บอกว่า นี่เรียกว่าตวัดตัวเตะกลับหลัง!”