เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเหมียนเยวี่ยฟังคำพูดของต้าเป่าจบ แววตาก็เย็นเยียบ
พี่สะใภ้หลี่ยิ่งตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่
“ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานเอ๊ย! ไม่เพียงอยากวางยาพิษฆ่านักรบของพวกเรา ยังคิดจะให้พวกเราภรรยาทหารต้องแบกรับโทษประหารข้อหาวางยาพิษอีก!”
“ฉัน ฉันเกือบกลายเป็นคนบาปของครอบครัวนับร้อยนับพันแล้ว!”
น้ำตาของพี่สะใภ้หลี่ร่วงเผาะ ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าตัวเอง
ซูเหมียนเยวี่ยคว้าข้อมือของพี่สะใภ้หลี่ไว้หมับ น้ำเสียงสุขุมหนักแน่น
“พี่สะใภ้ นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ”
“ศัตรูอยู่ในที่มืด พวกเราอยู่ในที่แจ้ง พวกมันตั้งใจวางแผน ปลอมตัวมาดีขนาดนั้น ยากจะระวังได้หมด”
“ถ้าคุณตบตัวเองจริง ๆ ถึงจะเรียกว่าติดกับพวกมัน”
ภรรยาทหารคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาล้อมไว้ ดึงแขนของพี่สะใภ้หลี่พลางเอ่ยปลอบใจไม่ขาดปาก