เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าเจอเรื่องยุ่งยากอะไรกัน โทรหาฉันได้ตลอดเวลา” ลู่เป่ยเฉินกำชับประโยคหนึ่ง แล้วหันหลังเดินตรงไปยังกองบัญชาการกองพล
ซูเหมียนเยวี่ยยืนมองแผ่นหลังกว้างของลู่เป่ยเฉินเดินลับสายตาไป ถึงได้หันหลังกลับมา เธอมองดูเหล่าภรรยาทหารสิบกว่าคนที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่อยู่ในลานบ้าน รอยยิ้มบาง ๆ พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“พี่สะใภ้ทั้งหลาย ทุกคนตรวจนับตะกร้าของตัวเองให้เรียบร้อย พวกเราจะไปส่งของที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงเดี๋ยวนี้แหละ รอรับเงินแล้ว ตอนเที่ยงวันทุกคนจะได้กลับไปทำกับข้าวมีเนื้อให้เด็ก ๆ กินกัน!” ซูเหมียนเยวี่ยชูสมุดบัญชีในมือขึ้นพลางส่งเสียงบอก
“ได้เลย!” เหล่าภรรยาทหารตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน ใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี
แถวคนเดินมุ่งหน้าไปยังตึกฝ่ายส่งกำลังบำรุงเขตทหารอย่างคึกคัก หิมะหนาใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ ทว่ากลับไม่มีใครรู้สึกหนาวเลยสักคน ในใจมีความหวัง ร่างกายจึงพลอยมีเรี่ยวแรงให้ใช้อย่างไม่รู้จักหมดสิ้น
พี่สะใภ้หลี่เดินอยู่ข้างซูเหมียนเยวี่ย พลางถูมือไปมาพร้อมกับพูดพึมพำอย่างตื่นเต้น “ครูฝึกการเมืองซู ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ที่สอนให้พวกเรารู้จักสมุนไพร เมื่อคืนฉันลองคำนวณบัญชีดูอย่างละเอียด ในตะกร้าของฉันมีบัวหิมะชั้นดีที่สุดอยู่ 3 ต้น แล้วยังมีหวงฉีกับฟางเฟิงป่าอีกสิบกว่าจิน ถ้าคิดตามราคาที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงเคยให้ไว้ ลำพังบัวหิมะ 3 ต้นนี้ก็ขายได้ 30 หยวนแล้ว! รวมกับอย่างอื่นด้วย อย่างน้อยก็น่าจะได้สัก 50 หยวน!”