เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายลมแรงสายหนึ่งพัดปะทะเข้ามาตรงหน้า
หวังต้าฟาไม่ทันมองเห็นเงาร่างเบื้องหน้าอย่างชัดเจนด้วยซ้ำ ก็รู้สึกเพียงว่ามีอาการเจ็บปวดเสียดแทงใจสายหนึ่งแล่นขึ้นมาจากข้อมือ มือข้างที่กุมปืนพกแบบห้าสี่เอาไว้นั้นคล้ายถูกคีมเหล็กหนีบแน่นอย่างเอาเป็นเอาตาย กระดูกส่งเสียงดัง “กร๊อบ ๆ” ราวกับจะรับแรงไม่ไหว
“อ๊าก!” หวังต้าฟากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าเวทนาคำหนึ่ง นิ้วมือคลายออกตามสัญชาตญาณ
ซูเหมียนเยวี่ยคว้าชิงเอาปืนพกกลางอากาศมาไว้ในมือ เธอจับลำกล้องปืนกลับด้านโดยไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย แขนอีกข้างเหวี่ยงขึ้นจนสุดแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้ออูมของหวังต้าฟาอย่างรุนแรงด้วยเรี่ยวแรงเต็มสิบส่วน
“เพียะ!”
เสียงกระทบดังสนั่นคมชัดจนทำให้หนังศีรษะชาวาบระเบิดก้องขึ้นกลางลานฝึก
ร่างกายอันกำยำหนักเกือบสองร้อยจินของหวังต้าฟากลับถูกฝ่ามือนี้ตบจนเท้าทั้งสองลอยพ้นพื้น ร่างกายทั้งร่างหมุนคว้างกลางอากาศไปครึ่งรอบ ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นด้านข้างอย่างแรง