ตอนที่ 128 แม่บอกแล้ว ตีจนเกิดเรื่องแม่รับจบเอง

“เชื่อไหมว่าพ่อจะหวดแกไปด้วยอีกคน!” หวังต้าฟาคำรามลั่น ชูกระบองยางในมือขึ้นสูงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

“รองรัฐมนตรีหวัง! อย่าตี! นี่มันจะทำให้ถึงตายเอานะ!” อธิการบดีหลี่ตกใจจนร้องลั่นพลางหลับตาปี๋

“ถ้าคุณฟาดไม้กระบองนี้ลงไป รองผู้บัญชาการกองพลลู่ต้องพังโรงเรียนนี้ราบเป็นหน้ากลองแน่!”

หัวหน้าแผนกจ้าวร้อนรนอยู่ข้าง ๆ จนกระทืบเท้าไปมา

“ปัง!” เสียงทึบดังขึ้นสะท้อนก้อง

กระบองหนาหนักไม่ได้ฟาดลงบนศีรษะของซื่อเป่า

เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนก้าวออกมาข้างหน้าตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ ยืนขวางหน้าซื่อเป่าไว้อย่างมั่นคง มือน้อยขาวผ่องคู่นั้นของเธอกำปลายอีกด้านหนึ่งของกระบองยางไว้แน่น

หวังต้าฟากัดฟันกรอดออกแรงกดลงไป กระบองกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เส้นเอ็นปูดโปนเป็นเส้น ๆ บนหลังมือของเขา สองมือกำด้ามจับออกแรงดึงกลับมาสุดชีวิต ทว่ามันก็ยังไม่เขยื้อนเลยสักนิด

เอ้อร์เป่าเงยหน้าขึ้น แสยะยิ้มให้หวังต้าฟาจนเห็นฟันขาวซี่เล็กเป็นระเบียบสองแถว “คุณลุง ไม่ได้กินข้าวมาเหรอ มีพละกำลังแค่นี้เองเหรอ”

“ฉันนึกว่านายจะเก่งกาจแค่ไหน ที่แท้ก็แค่กุ้งขาอ่อนไร้น้ำยา”