กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“วันนี้ฉันต้องสั่งสอนพวกเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนาอย่างพวกแกแทนผู้ปกครองให้หลาบจำ!”
หวังต้าฟาตะโกนลั่นออกมาประโยคนี้ ทั่วทั้งลานฝึกพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
อธิการบดีหลี่ตกใจจนหนังศีรษะชาวาบ รีบก้าวสลับวิ่งขึ้นหน้าไป คว้าแขนของหวังต้าฟาไว้หมับพลางกดเสียงต่ำเกลี้ยกล่อม “รองรัฐมนตรีหวัง ท่านใจเย็นลงก่อน! เรื่องนี้มีเรื่องเข้าใจผิด เด็กห้าคนนี้เพิ่งย้ายมาวันนี้ พวกเขาคือ...”
“ฉันไม่สนหรอกว่ามันเป็นใคร!” หวังต้าฟาสะบัดมือของอธิการบดีหลี่ออกอย่างแรง เนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวเบียดชิดกันด้วยความโกรธ ชี้นิ้วไปยังหวังพั่งหู่ที่เป้ากางเกงยังเปียกแฉะซึ่งหลบอยู่ด้านหลังตน “อธิการบดีหลี่ คุณดูสิว่าลูกชายฉันถูกรังแกจนกลายเป็นสภาพไหน! ในโรงเรียนรุ่นเยาว์เขตทหารของพวกเรา ยังมีขื่อมีแปอยู่ไหม? วันนี้ถ้าฉันแม้แต่ลูกชายตัวเองยังปกป้องไม่ได้ แล้วรองรัฐมนตรีฝ่ายส่งกำลังบำรุงอย่างฉันจะมีหน้าทำต่อไปอะไรกัน!”